Siz hiç koşa koşa, ama kan-ter içinde koşa koşa tanımadığınız birine gittiniz mi?

Bir tesadüfün hikayesini okuyunuz…

Candan‘ ımın blogunu hepiniz bilirsiniz, inikas… Bloglar arası gezinirken ona uğramamak, uğrayıpta satırlarında kaybolmamak büyük kayıptır. Sevgili Candan’ım blogda kontratımın son bulmasına üzülerek blog dostluğumuzu geleceğe uzatmak maksadıyla mail adreslerimi istedikten sonra kendileriyle msn de bir müddet yazışarak uzun zamandır görüşememenin acısını bir güzel çıkardık. Aradan bir on dakika geçtikten sonra bendeniz herzamanki merakımla kendisine nerede ikamet ettiğini sorar sormaz ikimizden de “höhh”, “yuh”, “nası yaneee”, “atıyosuuun” gibi ünlemleri aşıp ‘komşu’ olduğumuzu anlamak çok sürmedi. Kendileriyle aramızdan sadece bir cadde geçiyormuş ve biz blog yazılarımızı burda komşu komşu, karşı karşıya yazıyormuşuz da haberimiz yokmuş! Tabi durulur mu? Hayır hayır hayır Saat 20 sularında bu inanamıyoruz höhleşmeleri meydana geliyorken saat 20.30 a ikimize de yakın bir alışveriş merkezinde buluşmak üzere sözleştik. Neredeyse 20 dakika sonra aylardır gülüştüğüm, dertleştiğim blog dostumla buluşmak üzere son gaz hazırlanarak koşa koşa evden çıktım. Yol boyu onu hayal ettim. Resmini göndermesine hiç gerek yoktu inanın! Size candan gülümseyen güzel yüzlü bir kadın görürseniz anlayınız ki o Candandır! (kadın yerine baayan demeyin, ikimizde ifrit oluyoruz) 

Ne mi yaptık? Birbirimizi görür görmez sarıldık, öpüştük, kahve içtiğimiz cafede yerlerimizi aldık. Onuncu dakikada birbirimize hayatımızı anlatarak kahkahalara çoktan gömülmüştük bile. Hem de ne gömülmek! Saat 22 olduğunda takma kirpikli boya küpüne düşmüş garson kızımız gelipte “pardon gitmenizi bekliyoruz da, kapatıcaz” diyene kadar oturmuşuz. Sonrasında kahkahalar alışveriş merkezinin 5 katını da inletti, hani nerdeyse duvarlar çatır çatır çatlayacak cinsten. Neden mi? Anlatalım

Efendim, Candan’ım ve bendeniz ‘ama nasıl olur, biz daha oturucektik, bu saatte biz daha birbirimize doymadan nerelere gitcez’ diye alışveriş merkezinin katlarında dolaşırken önüme gelen ilk güvenlik görevlisine ‘pardon, bizim oturduğumuz cafe kapandı da, acaba bu alışveriş merkezinde kapanmayan bir cafe var mı’ diye sorunca güvenlik görevlisinin verdiği yurdum insanı cevabı bizi kopardı. Güvenlik amcamdan ağzı sırıtmaktan yamulmuş bir halde şu soru çıktı: ‘tam olarak ne için soruyosunuz bir kafe?’ Candan’ım dururmu, görevlinin merakını gidermek haktır ahali! Candan’ımın cevabı: ‘tişört bakıcaktıkta o yüzden arıyoruz’ ) Ehh, ancak Türkiyede çalışan bir güvenlik görevlisi bu kadar özlü bir soru sorabilir! Hani yani sanki bir cafede başka yapılacak birşey varmış gibi. ‘Var’ dedi güvenlik amcam, ama kapalı! Tamam kardeş dedik, biz arar buluruz tişört satan kafeyi. Tırmandık en üst kata Candan’ımla gülmekten yerlere yapışa yapışa. (Metin Bey, bu yapışa yapışa ikilemi size de uygun mudur? Bu da benden olsun  ) İnanamazsınız, Candan’ıma dedim ki ‘ama bu saatte alışverişi merkezi kapandı yani, bizi içeri kitlemesinler, hele de güvenlik amcama yaptığımız eziyetten sonra…’ Candan’ım dedi ki, ’sen bana bi baksana hele, bak bak gözlerime bak, hahaaa dedi, kimmiş bakalım bizi bu saatte burda oturtmayacak adam!’ Anaaaaam dedim içimden, kız seda abla çıktı. İnanamazsınız bayanlar baylar! O alışveriş merkezinde haliyle kimsecikler yoktu bizden başka, üstelik biz ice tea lerimizi hatta mini mini peynirli mamalarımızı alıp booomboş fast food katında geceyarısına kadar oturduk. Hee unutmayalım, arkada bir masada cinsiyetini etek ve makyajla örtbas eden bir orta cins vardı. Biraz ilerideki bir masada da iki adet yakışıklı bey O saatte hamburger yenmez ama dimi Candan )

Taaa ki güvenlik müdürü amcam gelip bize yalvaran gözlerle bakana kadar oturduk. Olmuşken tam olsun dedik, birer sigara daha tüttürdük. Güvenlik amcamlar bizleri o ıssız binada korumak adına asansörden memnuniyetle dışarı kadar eşlik ettiler. Merkezi terkettiğimizde bir baktık ki bütün güvenlik görevlileri dışarı çıkıyor. O an anladık ki hepsi meğer bizim gitmemizi bekliyorlarmış. Gurur duyduk sizinle yurdum insanları

Çıkınca ayrılamadık Candan’ımla… Ahh keşke zaman bu kadar çabuk geçmeseydi de saatlerce konuşsaydık, gülseydik. Şanslıyım vesselam! Kaçınız bu güzel kadını yakından görebilme imkanına sahip oldu benim gibi? Konuşurken şakıyan bir kadın düşünün, kafasının uzerinde uçuz uçuş saçlar oynuyor.

Beraberken geçen saatlerde kimi zaman hüzünlendik, kimi zaman gülmekten gözümüzden yaşlar getirdik. İçimden ayna mısın kızım, aynım mısın dedim çoğu kere. Ayrılırken birbirimize gaffur gibi “ölümüne kankayız” dedik. (Candan’ım ‘gangayık’ diyo)

Blog arkadaşlığından komşuluğa, komşuluktan dostluğa… Hayat böyle güzel tesadüflere kapı açtı da biz mi geçmedik sanki?

Saolasın Candan’ım! Sen çok yaşayasın! İyi ki varsın! Bunca zaman bloguma gelip gidip nerde kahvem dersin de ben sana alışveriş merkezini geceyarısına kadar açık tutup kahveni sıcak sıcak önüne koydurtmaz mıyım be!

Candansın! Tam anlamıyla candan, sapına kadar candan, sonuna kadar candan…

Bu arada, Candan’ım bana bir parti düzenleyecekmiş, bana güle güle partisi verecekmiş Bakalım nasıl olacak blogtan parti organizasyonu. Yapar yapar inanırım! Candan ne yaparsa inanırım. O neyi yapıcam derse yapar, ne derse öyledir. Harbidir! Yüreklidir! Ondaki kalp kocamandır!

Kızı dünyanın en şanslı kızı, ailesi dünyanın en şanslı ailesi, inanınız bana. Neden biliyor musunuz, o gülerken hayat veriyor çünkü, onunla yaşayan yaşlanmaz.

Şaka bir yana Candan’ım,

Seni tanımamak büyük kayıp olurdu. Buna inandım ve bir an bile düşünmeden yanına vardım. Herşey için teşekkür ederim. Sen hep ol, olur mu?

Eğer olursan “tam süper olcek”   (gaffur gibi)

kaprisböceği

elif