İstiklal Caddesi' nde hızlı hızlı yürüyordum. İnsanlar üstüme üstüme geliyordu. İçimden sürekli "sakin ol, sakin ol" diye geçiriyordum. Kafam karmakarışıktı! Her adım atışımda sanki yer gök sarsılıyordu. Kitap-cafelerden duyulan müzikler adımlarıma hız katıyordu sanki. Biran evvel uzaklaşmalıydım burdan! Aklımı biryere bırakıp sonra tekrar geri alabilir miydim acaba? Gitmeliydim! Kendimi biryerlere kapatmalıydım. Günlerce, hatta haftalarca çıkmamalıydım dışarı. Karışmamalıydım insan içine. Bu nasıl bir ruh halidir! Uğuldayan beynime bir çare var mıydı acaba? Birden… Önüme bir kız atladı. Ne güzel gülümsemişti öyle! İhtiyacım olan şeydi belki de güler bir yüz. "Afedersiniz" dedi. Kalakaldım o an. Ne diye atlamıştı ki sanki önüme. Elinde kağıtlar… Bir dosya… Gözlerinde en mağrurundan bir ifade. Biraz endişeli, biraz utangaç. Sesi ne kadar da yumuşaktı! Küçük bir kız çocuğu… İster istemez içinde bulunduğum ruhsal durumuma uyan tüm hırs yitti ve gitti. Sevimli kız konuşurken fakülte yıllarım geldi aklıma. Kızı sonuna kadar dinledim. Bana Greenpeace' i anlattı. İyi ki anlattı! Geri çevirmedim, sonuna kadar gönüllüsü oldum, imzamı da attım, paramı da verdim. Ne iyi ettim. Hep isterdim onlara katılmayı. Hiçbir yararını görmediğim benzer organizasyonlara zaten yeterince para saçtığım onca yer varken hakedenlere ulaşmakta geç bile kalmıştım. O günden sonra benimle bağlantıyı hiç kesmediler. Kızla ayrıldığımızda yürüyüşümün değiştiğini hissettim. Öze dönüş… İçimden "saol be şirin kız" dedim. Artık cafelerden gelen o tempolu şarkılar benim de dudaklarımı hareketlendiriyordu. O gün o kız farketmeden bana bir iyilik yaptı, ben kendime bir iyilik yaptım, ben bir de o koca kase çorbaya ufaktan biraz tur attım…

İlgilenenlere duyurulur…

www.greenpeace.org.tr
bilgi@greenpeace.org.tr
Tel : 0212 248 26 61
Fax: 0212 248 18 59

kaprisböceği